Mijn eigen ik

Verloren en verlaten
Loop ik langs de straten.
Op zoek naar...
Tja, waarnaar?
Denk naar mijn eigen IK.
Maar kom ik weer thuis
Met een dikke grote snik
Dan heb ik het nog niet gevonden.
Toch! zou het ergens moeten zijn.
Alleen niet bij mij,dat doet me zo'n pijn.
Hoe ik er ook om blijf roepen
Ik ben zo heel erg moe van het zoeken.
Zou nu eigenlijk willen zeggen stop !!!
Ben door dat vele zoeken dood en doodop.....

De vinger

Iemand die altijd oppervlakkig is,
totaal geen diepgang heeft
Is afgesloten van de rest,
weet niet wat er leeft.
Iemand die altijd alles beter weer,
of een ander niet respecteert
Is op deze wereld helemaal alleen,
en tot zichzelf gekeerd.
Iemand die altijd met de vinger
naar een ander wijst.
En vooral zichzelf niets verwijt.
Is niet eerlijk naar deze wereld.
En raakt uiteindelijk alles kwijt.

Liefs Lieke

Heel diep van binnen
huilt stilletjes mijn hart
Waar moet ik beginnen
ben zo diep verward

Heel diep van binnen
ligt een plekje dat heet
gevoel
Daar moet ik aan 
beginnen
dat is mijn levensdoel......

GRIMLACH

Ik hoor roddelpraat en achterklap,
hier dagelijks in mijn rijk.
Lastertongen waarvan ik niets snap,
het is een en al gezeik.
De een gunt het de andere niet,
zoeken spijkers in een plas.
Vals zingen ze elk het hoogste lied,
over paljas en pias.
Ik hoor ratels kleppen in mijn oor,
maar ik hou me stom en doof.
Met brede grimlach van oor tot oor,
speel ik grimmig filosoof.

Liefs Lieke
 

Als je van iemand houdt en je bent van hem gescheiden,
kan niets de leegte van zijn afwezigheid vullen,
Je moet dat niet proberen.
Je moet eenvoudig aanvaarden en volharden.
Dat klikt hard, maar is een grote troost.
Want zolang de leegte leeg blijft,
blijf je aldoor met elkaar verbonden.
Het is fout te zeggen: God vult die leegte.
Hij vult haar niet, in tegendeel.
Hij houdt de leegte leeg en helpt ons zo
de vroegere gemeenschap met elkaar te bewaren,
zij het dan ook in pijn.
Hoe mooier en rijker de herinneringen,
Des te moeilijker de scheiding.
Maar dankbaarheid verandert
de pijn der herinneringen in stille vreugde.
De mooie dingen van vroeger
zijn geen doorn in het vlees,
Maar een kostbaar geschenk dat je meedraagt.
Je moet zorgen dat je niet in herinneringen blijft graven
en je erin verliest.
Een kostbaar geschenk bekijk je niet aldoor,
maar alleen op bijzondere ogenblikken.
Buiten die ogenblikken is het een verborgen schat,
een veilig bezit, dan wordt het verleden
een blijvende bron van vreugde en kracht.

(Dietrich Bonhoeffer)
 

Vriendschap is als prikkeldraad
je geraakt er makkelijk aan vast
Maar als je wordt losgerukt
doet het verdomd veel pijn